Tamar was een moederhuis van de congregatie Zusters Kindsheid Jesu in Lommel, geopend in 1970. Wat begon als een uitgestoken hand naar kwetsbare jonge zwangere vrouwen ontaardde. Jonge meisjes van wie de zwangerschap niet werd geaccepteerd in hun omgeving, werden gedwongen hun baby af te staan. Sommige vrouwen werden gesteriliseerd.  De kinderen gingen dan weer naar ouders met een onvervulde kinderwens, die daar soms veel geld voor over hadden. Het verdriet van Tamar is niet helemaal verleden tijd. Het tragische lijden van de meeste geboortemoeders duurt voort, het leven van heel wat geadopteerden is verstoord. De Kerk bood bij herhaling verontschuldigingen en hulp aan en dringt samen met geadopteerden bij de regering vergeefs aan op diepgaand onderzoek. Hoe konden religieuze vrouwen tot zo’n onrecht in staat zijn? Het waren echter niet alleen zusters die deze gang van zaken ‘normaal’ vonden. Ook onder andere justitie, notarissen, artsen en het Nationaal Werk voor Kinderwelzijn bestendigden de laakbare praktijken. Ze vonden bovendien ook in andere landen plaats. De hele problematiek én de juiste context wordt goed geschetst in de documentaire ‘Het Mea Culpa van Tamar’ waarin slachtoffers en experts het verhaal van meerdere kanten brengen. 

Documentaire gemaakt door Leo A. De Bock. Hij was voor de VRT documentairemaker, hoofd van Canvas en hoofdredacteur van de televisienieuwsdienst. Hij leidde een productiehuis en was 10 jaar woordvoerder en directeur communicatie op federale en Vlaamse kabinetten.