Unie van Religieuzen in Vlaanderen

 40 dagen
van Kerstmis tot Lichtmis
40 dagen
van licht dat groeit
40 dagen – en zoveel langer –
van geloof dat Gods nabijheid
ook in deze tijden
het duister minder donker maakt.

Lichtmis
tijd voor kaarsen
tijd voor pannenkoeken
tijd van toevertrouwen
tijd van dankbaarheid
– in het voetspoor van Simeon en Hanna –
om Gods mensgeworden Liefde
‘Licht dat niet dooft,
Liefde die blijft …’

Beste, 

Wellicht heb je het al gemerkt: heel zachtjes beginnen de dagen te lengen. Het licht groeit en dat is zichtbaar voor wie er op let. Uitkijken naar licht dat groeit, het is ook  een accent van onze levenskeuze en van het engagement waarvoor we dagelijks willen kiezen: mensen die het Licht verwachten na de nacht, ondanks alles.

Natuurlijk is dit niet altijd evident. Natuurlijk is dit soms meer een opgave dan een gave. Natuurlijk lukt dit niet elke dag.

En toch. Toch worden we soms verrast door anderen én door onszelf. We ervaren dat we toch weer rechtstaan na een uitspraak of een gebeurtenis die ons overhoop gooide. Iets waarbij wij denken: dit komt nooit meer goed. En dan zijn er – soms uit onverwachte hoek – mensen die ons helpen opstaan en ons bemoedigen om het niet op te geven, ook al duurt de nacht soms veel langer dan we hopen of wensen. Ook al breekt het licht misschien nooit meer ten volle door.

In de wisselvalligheden van het leven zijn we op elkaar aangewezen, worden we aan elkaar gegeven. Ook ons Godsgeloof geeft ons het vertrouwen dat we er niet alleen voor staan – ook al lijkt het soms anders.

En dan zijn er dagen zoals 2 februari. Een dag die ons spreekt over de opdracht van Jezus in de tempel. Over toegewijd zijn en toevertrouwen. Een dag ook van kaarsjes en pannenkoeken – of anders verwoord – van licht en warmte en gezelligheid.

Ik wens je graag een spirituele en deugddoende Lichtmisviering toe. Een dag van bemoediging, van bevestiging en verbondenheid. Met God en met elkaar. Een dag ook van dankbaarheid om alles dat leven geeft en leven doet. Een ‘goddelijke’ dag …

In hartelijke verbondenheid,
Mieke Kerckhof